کرانه عظيم دوست داشتن

توسط **Prancess f@myk** » سه شنبه بهمن 20, 88 2:14 pm

حکایت مردی که نه می گفت :

بود در کشور افسانه کسی

شهره در نه گفتن

نام می خواهی ؟

نه

کام می جویی ؟

نه

تو نمی خواهی یک تاج طلا بر سر ؟

نه

تو نمی خواهی از سیم قبا در بر ؟

نه

مذهب ما را می دانی ؟

نه

خط ما می خوانی آیا ؟

نه

نه ‚به هر بانگ که بر پا می شد

نه ‚به هر سر که فرو می آمد

نه ‚به هر جام که بالا می رفت

نه ‚به هر نکته که تحسین می شد

نه ‚به هر سکه که رایج می گشت

روزی ایینه به دستش دادند

می شناسی او را ؟

آه آری خود اوست

می شناسم او را

گفته شد دیوانه است

سنگسارش کردند

:gol:

کاربران زیر از کاربر محترم Prancess f@myk به خاطر این پست سپاسگذاری کرده اند
satlover (سه شنبه بهمن 20, 88 2:40 pm), دختر شهر باران (چهارشنبه بهمن 21, 88 7:23 pm), mshb (جمعه بهمن 23, 88 6:55 pm), Mostafa (پنجشنبه مرداد 14, 89 11:23 pm)

توسط **Prancess f@myk** » سه شنبه بهمن 20, 88 2:22 pm

[size=2][size=3]سیاوش کسرایی[/size][/size]

[size=2]5 اسفند 1305 هشت بهشت اصفهان - 19 بهمن 1374 وین[/size]

[size=2]از شاعران معاصر ایران است

.[/size]

[size=2]سیاوش کسرایی زاده ۱۳۰5 در اصفهان است. وی سرودن شعر را از جوانی آغاز کرد.[/size]

[size=2]شاهکار او منظومه آرش کمانگیر است. وی از شاگردان نیما بود که به او وفادار ماند.ضمن آنکه سالیان دراز در حزب توده فعال بود و در کنار شعر به مسایل سیاسی نیز می پرداخت. به همین دلیل گروهی او را شاعری مردمی می‌نامیدند. بسیار زود به همراه خانواده اش به پایتخت آمد.[/size]

[size=2]او در دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران درس خواند و علاوه بر فعالیت‌های ادبی و سرودن شعر، عمری را به تکاپوهای سیاسیگذراند. اما سرانجام، ناگزیر از مهاجرت شد و دوازده سال پایانی زندگی اش را ابتدا در کابل و سپس در مسکو بسر برد.[/size]

[size=2]وی سال‌های پایانی عمر خویش را دور از کشور محبوب خود و در تبعید در اتریش و شوروی گذراند؛ وی در سال ۱۳۷۴ به دلیل بیماری قلبی در وین، پایتخت اتریش در سن ۶۹ سالگی بر اثر بیماری ذات الریه زندگی را بدرود گفت و در گورستان مرکزی وین (بخش هنرمندان)به خاک سپرده شد

.[/size]

[size=2]در میان اشعار وی منظومه آرش کمانگیر از لحاظ اجتماعی و به سبک حماسه سرایی و شعر غزل برای درخت از لحاظ سبک و محتوا درخشش خاصی دارند.

[/size]

کاربران زیر از کاربر محترم Prancess f@myk به خاطر این پست سپاسگذاری کرده اند
satlover (سه شنبه بهمن 20, 88 2:40 pm), دختر شهر باران (چهارشنبه بهمن 21, 88 7:23 pm), mshb (جمعه بهمن 23, 88 6:55 pm), Mostafa (پنجشنبه مرداد 14, 89 11:23 pm)

توسط **Prancess f@myk** » سه شنبه بهمن 20, 88 2:57 pm

[size=3]سکه
خاطرم دریای پر غوغاست
یادتو چون سکه یی سیمین رها بر آب این دریاست.
خاطره دریا پریشان است
سینه ی دریا پر از تشویش توفان است
دست من در موج و چشمم سوی ساحل هاست
قلب من منزلگه دلهاست
نه بر این دریا سکونی
نه به ساحل ها چراغ رهنمونی
کی بر آید از افق شمع بلند آفتابم؟
تا درنگ آرم دمی
تا بیاسایم کمی
تا در این امواج یادی،یادگاری را بیابم.
ای دریغا...
سربه سر موج است و گرداب است یا غرقاب
سکه ی سیمین فروتر می رود در آب.[/size]

کاربران زیر از کاربر محترم Prancess f@myk به خاطر این پست سپاسگذاری کرده اند
satlover (سه شنبه بهمن 20, 88 4:04 pm), دختر شهر باران (چهارشنبه بهمن 21, 88 7:23 pm), mshb (جمعه بهمن 23, 88 6:55 pm), Mostafa (پنجشنبه مرداد 14, 89 11:23 pm)

توسط **Prancess f@myk** » جمعه بهمن 22, 88 1:38 am

تشویش

سنگين نشسته برف

غمگين نشسته شب

اندوه من به دل

تشويش من به لب

آتش اگربميرد

آتش اگر که سايه به صحرا نيفکند

در راه گرگ ها به قافله ها مي زنند باز

سيماي بي نوايي و بي برگ باغ ها

بانگ کلاغ ها

کاربران زیر از کاربر محترم Prancess f@myk به خاطر این پست سپاسگذاری کرده اند
satlover (جمعه بهمن 23, 88 11:31 am), mshb (جمعه بهمن 23, 88 6:55 pm), دختر شهر باران (سه شنبه اسفند 4, 88 1:20 pm), Mostafa (پنجشنبه مرداد 14, 89 11:24 pm)

توسط **Prancess f@myk** » جمعه بهمن 22, 88 1:47 am

کرانه عظيم دوست داشتن

همچو دانه هاي آفتاب صبح

کز بلند جاي کوه

پخش مي شود به وي جنگل بزرگ

و تمام مرغهاي جنگل بزرگ را

در هواي دانه ها ز لانه ها

مي کشد برون

نگاه تو

مرا ز مرغهاي راز

مي کند تهي

همچو گربه اي پناه آوريده گرد من

مي خزي و چون پلنگ

مي نشيني عاقبت برابرم

و مرا نگاه سخت سهمناک تو

رام مي کند

خواب مي کند

کم کمک به سوي داغگاه مهر مي برد

همچو موجهاي تشنه خو که مي دوند

رو به سوي آفتاب پاي در نشيب

در غروبهاي سرخ و خالي و خفته

دل به گرمي نوازش نگاههاي خسته تو مي دهم

سر به ساحل تو مي نهم

اي کرانه عظيم دوست داشتن

اي زمين گرمسير

کاربران زیر از کاربر محترم Prancess f@myk به خاطر این پست سپاسگذاری کرده اند
satlover (جمعه بهمن 23, 88 11:31 am), mshb (جمعه بهمن 23, 88 6:55 pm), دختر شهر باران (چهارشنبه بهمن 28, 88 11:55 am), Mostafa (پنجشنبه مرداد 14, 89 11:24 pm)

توسط **Prancess f@myk** » جمعه بهمن 22, 88 1:50 am

چه بگويم ؟

غصه نانم امان ببريده است

و تو تکرار کنان

آه از عشق هم آخر سخني بايد گفت

چه بگويم از عشق ؟

من که صد ر به ادب بگشودم

و دو صد پند پدر وار مرا

به سوي بيکاري سوقم داد

به سوي بيعاري

چه بگويم با عشق ؟

يک شماره تلفن

که حروفش همه در دفتر من ساييده

و نشان و نام صاحب آن

زير صدها خط درخواست ز هم پاشيده است

کاربران زیر از کاربر محترم Prancess f@myk به خاطر این پست سپاسگذاری کرده اند
satlover (جمعه بهمن 23, 88 11:31 am), mshb (جمعه بهمن 23, 88 6:56 pm), دختر شهر باران (چهارشنبه بهمن 28, 88 11:55 am), Mostafa (پنجشنبه مرداد 14, 89 11:24 pm)

توسط **Prancess f@myk** » جمعه بهمن 22, 88 2:02 am

خانه انسان

آسمان
لانه مرغ خيال
و زمين
خانه انسان است
آسمان با همه بازي خالي است
و زمين با همه تنگي ها پر

کاربران زیر از کاربر محترم Prancess f@myk به خاطر این پست سپاسگذاری کرده اند
satlover (جمعه بهمن 23, 88 11:31 am), mshb (جمعه بهمن 23, 88 6:56 pm), دختر شهر باران (چهارشنبه بهمن 28, 88 11:55 am), Mostafa (پنجشنبه مرداد 14, 89 11:24 pm)

توسط **mshb** » جمعه بهمن 23, 88 6:57 pm

تا حالا نشنیده بودم اسم این شاعر رو ولی واقعا زیبا سرودن...

ممنون Prancess f@myk

کاربران زیر از کاربر محترم mshb به خاطر این پست سپاسگذاری کرده اند
satlover (جمعه بهمن 23, 88 7:32 pm), Prancess f@myk (سه شنبه بهمن 26, 88 2:38 am), دختر شهر باران (چهارشنبه بهمن 28, 88 11:55 am), Mostafa (پنجشنبه مرداد 14, 89 11:24 pm)

توسط **Prancess f@myk** » سه شنبه بهمن 26, 88 2:44 am

درخانه دوست

دل تا ز صبا شنيد افسانه دوست

از سينه هوا گرفت زي خانه دوست

تا شمع بلندش به افق روشن شد

جان پر نکشيد جز به پروانه دوست

زان خانه که خون عاشقان مي ريزد

رفتيم برادران به کاشانه دوست

اندوه نهفته از نگاه دشمن

گفتيم که سر نهيم بر شانه دوست

زنجير مياوريد و تهمت مزنيد

بس باد بگوييد که : ديوانه دوست

پيمانه همان بود که با دوست زديم

پيمان نشکستيم ز پيمانه دوست

مرغي که هزار دام دشمن بدريد

بنگر که چه دل خوش است با دانه دوست

ما قصه نبرديم به پايان و شب است

با باده سحر کن تو به افسانه دوست

کاربران زیر از کاربر محترم Prancess f@myk به خاطر این پست سپاسگذاری کرده اند
mshb (سه شنبه بهمن 27, 88 9:09 am), satlover (سه شنبه بهمن 27, 88 2:54 pm), دختر شهر باران (چهارشنبه بهمن 28, 88 11:55 am), Mostafa (پنجشنبه مرداد 14, 89 11:24 pm)

توسط **Prancess f@myk** » سه شنبه بهمن 26, 88 2:48 am

قصه مردآوازوگل

دل نمي گيرم از آن مرد خوش آواز که در هر ديدار

همره هر آوا

که در آن غم به پريخانه رويا مي رفت

بر سر ما مي ريخت

گونه گون گل بسيار

رشک بردند حسودانپليد

ره بر او بگرفتند

و به ترفندي آواز از او دزديدند

و به جاي گل سنگين دهلي دادنش

که به آساني نتواند هر جاي کشيد

اينک آن گنگ بي آواز که لنگان برمي دارد گام

هر چه بر طبل گران مي کوبد

خلق مبهوت بر او مي نگرد از هر سو

من ز هر ضربه اش اما هر دم مي شنوم

آن غم انگيز و گل افشانه نوايي که مي آورد مرا در تک وپو

او نمي خواند ديگر آري

من به جان نعره کشان مي خوانم نغمه او

کاربران زیر از کاربر محترم Prancess f@myk به خاطر این پست سپاسگذاری کرده اند
mshb (سه شنبه بهمن 27, 88 9:10 am), satlover (سه شنبه بهمن 27, 88 2:54 pm), دختر شهر باران (چهارشنبه بهمن 28, 88 11:55 am), Mostafa (پنجشنبه مرداد 14, 89 11:24 pm)

سیاوش کسرایی

سیاوش کسرایی

Re: سیاوش کسرایی

Re: سیاوش کسرایی

Re: سیاوش کسرایی

Re: سیاوش کسرایی

کرانه عظيم دوست داشتن

Re: سیاوش کسرایی

چه بگويم ؟

Re: سیاوش کسرایی

خانه انسان

Re: سیاوش کسرایی

Re: سیاوش کسرایی

Re: سیاوش کسرایی

قصه مردآوازوگل

چه کسي حاضر است؟