انسان‌ها در شرايط ترس، فقط به زيستن مي‌انديشند

توسط **BEHNAM** » دوشنبه آذر 14, 90 2:38 pm

در شرايط ترس، وقتي انسان بي‌محتوا شد ديگر اراده نمي‏كند تا هر طور كه خودش خواست زندگي كند. انسان بي‏محتوا فقط به زيستن فكر مي‏كند و نه به چگونه زيستن، و به صِرف ماندن مي‏انديشد، ماندن را زندگي مي‏پندارد. و صِرف ضرورتِ زيستن، او را در برابر واقعيت، تسليم و خاضع مي‏كند و معاويه چنين حالت رواني را كه جامعه را فرا گرفته مي‏شناسد و نه تنها درصدد درمان آن نيست بلكه تلاش مي‏كند پاية حكومت خود را بر چنين روان اجتماعي بنا كند. او آرزويي بهتر از اين ندارد كه مردم در همين شرايط فكري بمانند.
معاويه؛ كسي نبود كه همه او را بپذيرند ولي كاري كرده بود كه اين نپذيرفتن، براي او مشكلي به‌وجود نياورد و همه تسليم او شوند، به اين معني كه باور كنند در برابر او نمي‏توان كاري كرد. و لذا بسياري از صحابه و تابعان به امام‌حسين(ع) مي‏گفتند: كاري نمي‏توان كرد. و حسين(ع) آمد كه كاري بكند و شعار «كاري نمي‏توان كرد» را كه امنيّت فرهنگ معاويه در آن نهفته است، بشكند. و حالا همين فرهنگ بعد از مرگ معاويه هم ادامه داشت.
وقتي تفكّر و علم و دين، مدار و محور زندگي انسان و جامعه نباشد، چنين انسان و جامعه‏اي خيلي زود با ترس به خضوع مي‏آيد و حتي براي فرار از حيطه وحشت، به تملّق مي‏افتد و چاپلوسي و محبّت به شخص ستمگر را پيشه مي‏كند. و خودكامگان در اين شرايط بدون هيچ مقاومتي، ابتكار عمل را در دست دارند و به قيمت ترسي كه ايجاد كرده‏اند در امنيت زندگي مي‏كنند. و حسين(ع) در چنين شرايطي زندگي خود را بر اساس توكّل و علم و ايمان، انتخاب مي‏كند و جوّ زمانه، او را از خود باز نمي‏ستاند و به وضع موجود صحّه نمي‏گذارد.
رمز به‌كار نشستن حيله‌هاي معاويه از آنجاست كه مسلمانان پس از جنگ و كشورگشايي‌هاي طولاني در زمان خليفة دوم، از كمالات معنوي خالي شدند و معاويه به كمك چنين افراد عمل‌زده‌اي با فرهنگ علوي روبه‌رو شد، مردمي كه بيش از ده‌سال فقط جنگيده‏اند، آن هم چه جنگي! جنگي كه خليفة دوم دستور داده است «حَيَّ عَلي‏ خَيْرِ الْعَمَل» را از اذان حذف كرده‏اند تا نماز بهترين عمل قلمداد نشود و جنگ و كشورگشايي مقصد اصلي مردم بماند.
در زمان خليفة دوم عمل‌زدگي حاكم شد و همين عمل‌زدگي زمينه‌اي ‌گشت كه زمانة معاويه را رونق داد و معاويه توانست در چنان بستري نقشه‌هاي خود را عملي كند. يك ملّت بي‏محتوا كه نه فكر دارد، نه دين و نه علم، در مقابل ترس، هم به راحتي خضوع مي‏كند و هم چاپلوس و تملّق‌گوي كسي مي‏شود كه از او مي‏ترسد. در واقع آن جنگ‏ها فتوحات اسلامي نبود، بلكه فتوحاتي بود براي معاويه، تا قلب مردم مسلمان را با رعب خود تسخير كند و از فداكاري براي اسلامِ معنوي باز دارد.
قسمتی از کتاب کربلا مبارزه با پوچی ها اثر اصغر طاهرزاده

کاربران زیر از کاربر محترم BEHNAM به خاطر این پست سپاسگذاری کرده اند
mshb (دوشنبه آذر 14, 90 8:21 pm)

انسان‌ها در شرايط ترس، فقط به زيستن مي‌انديشند

انسان‌ها در شرايط ترس، فقط به زيستن مي‌انديشند

چه کسي حاضر است؟